Poes is niet meer…

 Helaas hebben we afscheid moeten nemen van onze poes. Bij de dierenarts heette ze ‘Winnie de poes’ afgeleid (en zeer creatief van mijn man) van Winnie the Poeh. Maar hier in huis noemde we haar altijd gewoon ‘poes’, hier luisterde ze ook altijd naar.

Poes was al een tijd niet meer de oude. Ze was al langer dement, hierbij kreeg ze ook nog een ziekte. We hebben het niet laten onderzoeken, want ik wilde het leven van onze demente poes niet alleen maar verlengen, dus wat het precies geweest is weten we niet.

Veel mensen vragen dan hoe ik weet of ‘ie dement was. Haar gedrag veranderde. Eerst was het alleen het gemauw/gejammer in de nacht onder het raam. Ook een bekertje water hielp dan niet meer. Dit gemauw verschoof van-liever-lee naar overdag, te pas en te onpas brulde ze. Het was echt een innerlijke brul, niet te beschrijven. Ook al stond de deur open…riep ik haar, dan keek ze heel verward op van, o  ben ik hier? De buren waren het op een gegeven moment wel gewend, toch vond ik het wel vervelend dat ze dit deed, maar ik kon er ook niets aan doen.

Zo sprak ik van de zomer onze achterburen. Die vroegen zich af van wie die poes toch was die zo zielig mauwde…uhhh, dat is die van ons! Sorry ik kan er niets aan doen. Ik heb het ze uitgelegd en ze begrepen het. Maar toch je schaam je ook wel een beetje.

Uiteindelijk was ze vel over been. Klom nog wel, al was het niet te hoog, maar naar beneden springen werd wat moeilijker, ze zakte dan vaak door zijn poten. Ik heb haar een paar keer van de schutting geplukt, zodat ze niet hoefde te springen, dan keek ze ook echt hulpbehoevend.

Vorige week heb ik haar laten inslapen, ik vond dat het ‘genoeg’ was voor haar. Ze hield zichzelf niet meer schoon, haar vacht vervilte, verloor enorme plukken haar, poepte op het terras, zakte door haar poten, likte haar bekkie niet af na het drinken, trok haar nagels niet meer in. Toch kon ik alles bij haar doen en gaf ze niet aan dat ze pijn had, maar het kon niet anders dat ze pijn moeten hebben gehad. Het is een moeilijke beslissing wat een hele lange weg heeft gehad. Je wilt niet zonder haar, maar uiteindelijk weet je ook wel dat het beter is voor haar.

De kinderen zijn er enorm verdrietig om, wat mij ook echt verdrietig maakt. Toch wisten ze al vanaf de lente/zomer dat dit moment ging komen. Maar dat maakt het ook echt niet makkelijker de poes te moeten missen. Vooral bij de dagelijkse dingen mis je haar. Als ik benden kom deed ik altijd de schuifdeur open, dan kwam ze binnen en zei ik goedemorgen tegen haar. Nu doe ik nog steeds wel de deur open, voor de frisse lucht, maar er scharrelt niemand meer om mij heen. Als ik naar bed ging, ging de poes naar buiten het was een ritueel. Want de poes wilde niet, vond veel lekkerder om binnen te blijven. De laatste tijd moest ik haar nageltjes ook los maken uit haar mandje anders kwam ze er gewoonweg niet uit. Nu is de deur al op slot, heb ik geen poes om welterusten te zeggen en tot morgen…

Mijn jongste zei van de week ook, ‘Ik mis poes, want nu loopt ze niet in de weg.’ En dat is zo. De dingen waar je je soms aan ergerde, maar die er gewoon waren, mis je nu. Het is stil in huis. Nu ik achter de computer zit, zou ze naast me hebben gezeten op de stoel, om gewoon dichtbij te zijn en af en toe een aai over haar bol. De laatste tijd tilde ik haar op om op de stoel te zetten, heerlijk vond ze dat.

Het was sowieso een hele lieve kat. Toen de kinderen nog klein waren, kwam ze dikwijls kijken of het goed ging als er iemand lag te huilen. Ze wilde dan graag troosten. Nog voor onze kinderen er waren had ik eens een nichtje te logeren van een half jaartje oud ongeveer. Ze had heerlijk op de grond liggen spelen, de poes even snuffelen natuurlijk, wat ligt er nu voor schepsel op de grond? Het was bedtijd en ik legde het nichtje in het camping-bedje boven op het kleine kamertje, lekker rustig. De poes was haar echt kwijt, ze zocht overal in alle hoekjes van de woonkamer. Tenslotte heb ik haar opgepakt en meegenomen naar boven, ik heb haar laten zien waar ze lag te slapen en toen werd ze rustig. Zo bijzonder! Zo zijn er nog wel wat lieve dingen te noemen, zo heeft ze nog nooit iemand van ons pijn gedaan, uitgehaald of gebeten. Konden we het eten altijd laten staan op het aanrecht of tafel, want ze pakte nooit iets. We zeiden altijd voor de grap dat we een vegetariër als kat hadden, want zelfs een plakje worst at ze niet. Kaas en rauwe ei wel, dat vond ze erg lekker en yoghurt, het liefst als wij klaar waren met het toetje. Het zijn mooie herinneringen aan poes.

Balen, maar het is niet anders. En er komt heus wel weer een nieuwe poes, een andere in een ander kleurtje, maar niet direct…al zou ik wel willen.

Poes was 14 jaar oud, een schat van een beest! De vraag is wat voor een exemplaar we er voor terug krijgen over een tijdje…kan nooit zo lieverd zijn als deze!

Wat missen we haar en wat zal het lang duren voor het verdriet een beetje weg ebt…

 

Advertenties

Snelle contacten

Ik las afgelopen weekend een verhaal over contact maken met vreemden. Mensen die je niet kent, gewoon op straat, die je bij toeval tegen komt of die je alleen wel eens ziet. Het ging erom dat je een dag bijzonder kunt maken door alleen al gewoon gedag te zeggen of even te helpen in de supermarkt bij iemand waarbij iets niet lukt.

Dat zette mij aan het denken. Doe ik dat? Ja. Maar hoe vaak doe ik dat? Doen anderen dat ook bij mij? Ja. En hoe vind ik dat? Werkt het echt zo?

Het zetten me echt aan het denken. Realiseer dat het wel degelijk je dag beter maakt.

Op donderdag werk ik buitenshuis in een winkel in Delft. Elke donderdag ochtend als een van de eerste klanten komt er een mevrouw. Ze is doof stom. We praten met ‘handen en voeten’ en vooral als ze mij aankijkt, want anders gaat het helemaal langs haar heen. Soms begrijpen we elkaar niet en dan blijven we het proberen tot we elkaar begrijpen. Ze is een lieve vrouw van rond de 60 denk ik. Elke donderdag komt ze met de tram vanuit Scheveningen naar Delft, om bij ons het een en ander te kopen en voor de markt die er dan is. Met kerst kreeg ik een kerstster en een doosje truffels en een kerstkaartje. Afgelopen donderdag kreeg ik een handje vol paaseieren, die ze net op de markt gekocht had. Zo lief! Zo snel als dat ze gekomen is, is ze ook weer verdwenen, maar komt altijd. Als ze een keer er niet is, meestal vanwege het weer, dan vraag ik me af of het wel goed gaat met haar.

Het zijn snelle contacten, maar wel heel belangrijke.

Afgelopen zaterdag was ik in de stad met mijn twee kids, kleding kopen, wat een feest. We waren op de fiets gegaan en hadden ze aan elkaar gezet, tegen diefstal, op een centraal punt. Na een paar winkels passeerden we onze fietsen en zagen dat ze omgevallen waren, alle drie. Omdat we nog niet weg gingen, liet ik ze maar liggen, anders zouden ze weer vallen, het had geen zin. Nadat we klaar waren met shoppen, moesten ze toch overeind gezet worden. De bovenste was die van mij , dus die moest eerst. Ik doe mij best, maar het lukte niet, want mij trapper stak door de spaken van de fiets van mijn zoon. En mijn lieve kinderen deden natuurlijk niets…hielpen niet even, keken niet eens!

Gelukkig kwam er spontaan een man mij helpen. Die dacht waarschijnlijk, die vrouw heeft een probleem en die fiets zal wel te zwaar zijn…(weet ik veel wat hij dacht, een vrouw onvriendelijke gedachte komt er dan in mij op, het lukt haar nooit, ze is niet sterk genoeg…je kent ze wel) Maar wat was ik blij met zijn hulp! Samen hebben we mijn fiets omhoog geholpen, (nadat ik hem eerst had uitgelegd dat mijn trapper….want hij trok natuurlijk gewoon, maar ik was bang dat mijn trapper dat kapot zou gaan. En dan was ik echt niet blij geweest met deze man!) daarna heeft hij ook de fietsen van mijn kids omhoog geholpen.

En daarna was ‘ie weg. Bij elke fiets heb ik hem natuurlijk bedankt, wat waarschijnlijk heel stom klonk, maar ik was wel zo beleefd om dat te doen. Dat hoort ook bij de opvoeding, maar ik had het ook gedaan als mijn kinderen er niet bij waren geweest. Het maakte wel mijn dag een beetje beter, dat die man mij hielp.

Dus ja, ik denk wel degelijk dat, ook al is het maar klein, je iets kunt doen voor een ander en dan zijn of haar dag een beetje beter maakt.

Bij de supermarkt bij ons, staat er altijd een man met de straatkrant en de metro. Hij staat heel bescheiden aan de kant, zeurt nooit en klaagt nooit, zegt altijd gedag, maar is niet lastig of opdringerig. Met kerst heb ik hem een pakje kerst-chocolaadjes gegeven. Omdat ik dat wilde, ik wilde iets doen voor deze man die er dag in dag uit staat. Ik hoef zijn krantjes niet, maar ik dacht ik geef hem iets extra’s voor de kerst. Hij was blij.

Als ik hem nu tegen kom (een paar keer in de week) kijkt hij niet anders dan anders, lijkt hij mij niet te herkennen. Maar dat geeft niet, ik had toen een goed gevoel en dat voelde goed!

Dagje overslaan…

Vandaag is zo’n dag, die ik liever oversla…

Het begon vanmorgen al, slecht geslapen, verkeerd geslapen. Verkeerd geslapen? Ik hoor het je vragen. Ja, ik slaap soms ‘verkeerd’ dat betekend te veel op mijn buik. Dat is niet goed voor mijn nek. Ik lig dan gedraaid met mijn hoofd en dus is mijn nek ook gedraaid. De dag erna heb ik steevast een pijnlijke nek tegen het stijve aan én hoofdpijn. Wordt ook sterk afgeraden door mijn chiropractor. Maar best lastig voor een echte buikslaper…

Dus slecht geslapen, moe mijn bed uit. Kinderen die niet mee werken of luisteren, ja die heb ik ook. Mijn dochter zit nu in een periode dat er om alles, maar echt alles gehuild wordt. Ze is net 9 moet je weten. Die leeftijd hadden we dacht ik gehad, waar om de haverklap gehuild wordt…Maar nee, ik zit er momenteel middenin. Dat werkt dus niet zo goed op het humeur.

Wanneer alles naar school is, doe ik boodschappen, ik heb een recept dat ik vandaag wil uitproberen; en cheesecake met chocolade en amerene kersen. Dat laatste is het volgende euvel, die kersen, niet te krijgen bij appie en ook niet bij Gall & Gall. Thuis maar googelen, Jumbo moet het hebben. Moet ik de kou weer in, met volle tegenzin ga ik dan maar op de fiets de stad in. Op dit moment (een uur na thuiskomst) is het 1,3 graden buiten. Om je even het idee te geven waarom ik geen zin had. Op naar de Jumbo, geen kersen. De Xenos ook nog geprobeerd, bij die winkel weet je het nooit, maar nee ook geen kersen. Dan nog naar de Ekoplaza, geen kersen. Bij de bakker, die ze gebruikt in de kerststol, krijg ik te horen dat ze er zelf nog maar heel weinig hebben en dat ze die voor een of andere koek moeten gebruiken. Ze mag ze niet aan mij verkopen, had ik voor de kerst moeten zijn, dan hadden ze er nog genoeg gehad. Wat nu? O, die turkse winkel kan ik nog proberen, nee ook niet…Die kersen zijn italiaans, misschien bij de Italiaanse delicatesse de andere kant op in deze straat. Ik loop de winkel in en dáár staan ze! Yes! Ik heb ze, ze zijn net zo duur als goud, maar ik heb ze! Ik reken af en ga weer naar huis, verkleumd en hongerig want het is ondertussen 12:00 uur geweest.

Ik heb alles in huis, ik kan beginnen. Terwijl ik mijn broodje eet staat de bodem in de oven. Een bodem van koek en witte chocolade, waar ik mijn vraagtekens bij heb, want het mengde niet echt goed. Maar goed, wie weet zit ik er naast. (Ik gebruik bij een andere cheesecake altijd een andere mix.) Deze moet eerst 15 minuten in de oven bakken, dan afkoelen en kan ik de rest bereiden. Ik zet voor de zekerheid de bodem met 10 minuten in de oven en eet mijn lunch. Gaat mijn kookwekker, bodem verbrand! Grrrr….kan ik weer opnieuw beginnen.

Ik heb gewoon echt geen zin meer, heb hoofdpijn, ben moe. Ik staak voor vandaag. De ingrediënten blijven nog wel goed tot maandag. Dan doe ik een nieuwe poging, met mijn eigen bodem mix. Dit weekend zit ik tot de nok toe vol, maar maandag heb ik weer tijd en wellicht ook weer frisse moed.

Ik weet niet wat de rest van de dag in petto heeft voor mij, maar ik ben er al klaar mee…kan ik deze dag skippen? Gewoon even er niet zijn, lijkt me heerlijk!

Meisje met blaasbloem

p1040180 Ik ben graag creatief bezig en niet alleen op naai gebied of haken. Ik doe eigenlijk echt van alles! Zo ook schilderen.

Dit is een heel klein doekje wat ik beschildert heb. Ik vind de uitgebloeide paardenbloem altijd fantastisch mooi om te zien (maar niet om te hebben in mijn tuin hoor! Dan zit heel je tuin binnen de kortste keren onder!). Ik wilde hem graag een keertje schilderen en ineens dacht ik dat dit doekje er perfect voor zou zijn.

De bedoeling is ook wel om het zo op te hangen zoals de foto, alsof ze van een berg naar beneden loopt. En dat de bloem dan daardoor uit elkaar wordt geblazen door de wind. Wij noemen het hier in huis de blaasbloem.

Een vrolijk doekje voor op een kinderkamer!

Koeien

wp_20160610_11_20_47_proDit is een fotootje van alweer heel lang geleden (juni) maar ik kwam het weer tegen en moest het met jullie delen. Als ik zoiets zie onverwachts, dan kan ik daar zo van genieten. Die koeien (of moet ik runderen zeggen?) lopen gewoon heerlijk te banjeren, daar waar ze willen. Niet netjes achter een hek, maar gewoon met de poten in de sloot. Het was een warme dag en deze zochten dus ook de verkoeling op.

Dit tafereeltje vond plaats achter de IKEA van Delft. Daar heb je direct een prachtige natuur liggen. Daar kun je mooi fietsen of wandelen. Je hebt er ook vlakbij een kinderboerderij en een waterspeeltuin. Ik zelf fiets er vaker door om van A naar B te rijden. Het is een mooie stille omgeving en als je dan ook nog verrast wordt door deze runderen…dan heb ik een heel goed begin van de dag! Er zitten ook genoeg vogels te broeden of te zwemmen, er is altijd wel een beestje om te zien ook veel Libellen op een warme dag. En als je geen haast hebt, stap dan even van je fiets om er van te genieten… Op zulke momenten ben ik een gelukkig mens!

wp_20160610_11_20_26_pro

 

 

 

 

 

 

wp_20160610_11_20_13_pro

Station Delft

Laatst was ik op het Station van Delft, ik zou daar een vriendin opwachten waar ik mee had afgesproken. Maar ik was aan de vroege kant en ben gaan zitten op een van de grote stenen aan de zijde van het bussenplein. Daar zittende had ik zicht op het oude stations gebouw. Een heel oud bouwwerk, maar wel echt heel erg mooi. Zonde dat het niet meer dienst doet als station. Nu staat het leeg, te wachten op een bedrijf dat zich daar in gaat vestigen.

Ik vraag mij dan weer af, wat voor een soort bedrijf kan die ruimte nu benutten. Het is een heel hokkerig gebouw met ook nog veel trapjes op en af, niet erg efficiënt. En ik heb het vermoedde dat het ook nog een monumentaal gebouw is, dus dat er weinig tot niets aan verspijkerd mag worden.

Dan het nieuwe stations gebouw, wat een contrast! Zo oud en sfeer ademend gebouw was het een en zo steriel is het nieuwe nu. Met een soort Delfts blauw op het plafond, wat ik trouwens nog steeds niet bewonderd heb, en een enorme entree hal. Niet handig ingedeeld als je het mij vraagt. Ik moest een tijdje terug zelf met de tram en had een nieuwe ov chip-kaart nodig. Ver weg in het hoekje van de hal, een uiterst plekje kon er niet gevonden worden denk ik, stonden de automaten. Ik voelde mij daar niet echt heel veilig, kan ik je vertellen. Juist omdat het zo ver weg van de bewoonde wereld was.

wp_20161009_12_04_27_pro wp_20161009_12_04_37_pro

Eerlijk gezegd vind ik het nieuwe gewoon echt niet mooi, geef mij het oude maar! Als je dat zo bedenkt en eens goed om je heen kijkt, zeker in Delft, kom je nog zoveel mooie oude pandjes tegen! Tja, zo zit je je dat even te bedenken op het moment dat je heerlijk in het zonnetje zit te wachten…

Koolmeesjes in de weer

Het is soms zo leuk om alleen al naar buiten te kijken, vanuit huis je eigen tuin in. Gisteren zat ik te avondeten en zag ik in mijn ooghoek ineens onze poes een spurt nemen. Maar te laat, zoals altijd. Hij had het (poes is eigenlijk een meisje, maar ik zeg altijd ‘hij’) op een koolmeesje voorzien.

In mijn gedachten ging het alle kanten uit. Ik zou het zonde vinden als hij er eentje te pakken had genomen, want ik hou van vogels in mijn tuin. Aan de andere kant dacht ik ‘oh, je had hem bijna, goed hoor!’. Het is de natuur, dat hou ik ook in gedachten en zal onze poes dan ook niet verhinderen te jagen.

Het punt is alleen dat het hem dat nog nooit gelukt is, op 1 muis na. Poes maakt te veel herrie, waardoor iedereen allang gealarmeerd is. Zijn sluip houding is prima in eerste instantie. Dan gaat op een gegeven moment zijn kont heen en weer en gaat hij ‘praten’. Tja, dat laatste moet hij nou net niet doen, de sufferd. Ik heb het hem al honderd keer gezegd, maar luisteren…ho maar!

Dus ik zat dat zo gisteren te bekijken, er waren twee koolmeesjes heel druk in de weer. Zal wel een nest jongen hebben wat gevoed moet worden. Eerder deze week zagen we er eentje druk op de schutting en tegen de muur muggen vangen. Nu waren ze samen bezig. De poes weer onder de tafel tussen de stoelpoten, in de hoop niet gezien te worden. Leuk om naar te kijken.

Later die avond ging ik mijn zoon op bed leggen die zijn kamer aan de tuin kant heeft. Vanaf zijn bed kun je zo de tuin in kijken. En ja hoor ook nu waren ze nog bezig. Maar het grappige was dat het nu een ‘kat en muis’ spelletje was geworden. De koolmeesjes zochten nu de poes op, gingen in de buurt zitten en dan weer snel weg vliegen. Het was prachtig om dat van bovenaf te kunnen bekijken. Samen met mijn zoon hebben we gezellig op bed liggen kijken naar dit schouwspel. Zat de poes onder de tafel, dan kwam er een koolmeesje op de rugleuning zitten van een stoel. Zat poes in de struikjes, dan zat er een mees in de boom er vlakbij of op het stuur van mijn fiets. Ze lokte het echt uit. Zo heeft onze poes aardig wat lichaamsbeweging gehad gisteravond en misschien ook wel vannacht.

Nu ligt hij heerlijk te slapen (bij te komen na een zware nacht) op de verwarming.