Machteloos

Het is 11:00 uur in de ochtend en ik ben in een behandelkamer van een of andere poli. Een kleine poli, niet zoals bij een ziekenhuis. Ik lig op een behandeltafel en wordt behandelt tegen pijn in mijn linker been en bil. Met een soort pistool krijg ik als het ware een luchtdruk tegen mijn wang aangeschoten, dat zou dé methode moeten zijn om mij van mijn pijn af te helpen. Het doet niet echt pijn, het drukt wel en de verpleegkundige gaat gewoon ongestoord door. Ze zijn met z’n tweeen, de ander houdt mijn hoofd stevig vast, misschien dat ik dat nog het vervelendst vind.

De methode werkt niet, de pijn gaat niet weg. Zonder enig overleg met mij wordt er een plan b aangedaan. De verpleegkundige pakt een injectie en voordat ik het weet heb ik hem al in mijn bil en is hij leeg gedrukt. Terwijl dat gebeurd, hoor ik hem nog zeggen; ‘tja, het kan ook mis gaan.’

Ik val in slaap op de tafel. Ze rijden mij naar een aparte kamer met tafel en al. Als ik wakker wordt kan ik niets. Mijn benen zijn slap en mijn gezicht gezwollen. Ik heb lippen waar je ‘u’ tegen zeg, nog dikker dan opgespoten lippen. Hierdoor kan ik niet praten, ik krijg letterlijk niets uit mijn mond. Ik blijf liggen tot ik weer wat kracht voel in mijn lijf, tot die tijd komt er niemand langs om te kijken hoe het met mij gaat. Langzaam strompel ik naar de deur, dan komt er iemand aan. Ik zie dat het al 14:30 uur is! Ik heb al die tijd geslapen en mijn dochter zit op school! Paniek! Mijn dochtertje moet opgehaald worden, maar ik kan het niet. Ik krijg de verpleegster zover mijn moeder te bellen dat zij haar uit school haalt. Een zorg minder.

Ik sta op straat, heb geen idee waar ik ben en waar ik naar toe moet. Ik loop wat te dwalen in de stad. Nog steeds zie ik er niet uit, mijn lippen zijn nog steeds heel dik, maar ik kan weer wat zeggen. Ik weet niet hoe de rest van mijn gezicht eruit ziet, ik denk dat ik er als een kwaziemodo eruit moet zien, dat zegt mijn gevoel. Ik voel mij ellendig want ik weet niet waar ik naar toe moet, weet niet waar mijn huis is. Ik kom een groepje studenten tegen. Op de een of andere manier nemen ze mij op in hun groepje, ze willen mij helpen.  Terwijl we door de stad lopen, komen we langs een gebouw wat ik herken. Geen idee waarvan, maar ik moet naar binnen. Het blijkt een soort bibliotheek te zijn. Als ik de balie passeer zegt de medewerker tegen mij ‘Tamara is er al hoor’. Ik kijk hem aan, ik heb geen idee wie Tamara moet zijn, maar ik loop door. Het barst van de mensen, iedereen staart mijn even aan en gaat dan weer door met wat hij deed. Niemand spreekt mij aan en dus weet ik nog niet wie Tamara is. Ik raap al mijn moed bij elkaar en zegt met luide stem; ‘Wie is Tamara?’ Iedereen kijkt me aan en kijkt naar een vrouw die pal voor mij zit met haar rug naar mij toe. Ze heeft een zwart lange mouwen shirt aan met spijkerbroek. Langzaam draai ze zich naar mij om, kijkt me aan en begint een hele preek af te vuren op mij. Dat ik mij niet had afgemeld voor het studeren, dat ik te laat was en het hoe en waarom en nog veel meer. Het is een woord vloed een zó overweldige stroom aan woorden dat ik mijn oren dicht houdt omdat het te veel is om te verwerken. Dan ben ik het ineens zat. Ik pak haar beet bij haar boven armen en zeg duidelijk maar toch dwingend en rustig tegelijk, ‘En nu moet je naar mij luisteren.’ Dan is ze stil en kijkt me eens goed aan, ziet dan hoe ik eraan toe ben. Ik doe mijn verhaal over wat er gebeurd is en dat ik niet meer weet waar ik ben en waar ik woon en dat zij mij misschien kan helpen.

Wat een rot droom was dit. Ik moest er echt een paar dagen van bijkomen om het op te kunnen schrijven. Soms geven ze emoties los die je in het dagelijks leven niet eens mee maakt. Ik voelde mij zo machteloos in deze droom. Door één zo’n injectie zonder overleg,… dat er niet eens de risico’s besproken waren. Wat een stelletje mongolen waren dat, sorry er zijn hier geen andere woorden van toepassing. Ik was verdrietig, omdat mijn dochter straks op niemand stond te wachten als er niets geregeld zou worden. En daarna dat je niets meer weet van en over alles, je eigen leven is gewoon weg. Dat is echt bizar, je eigen huis niet meer kunnen vinden,… En ook nog het gevoel ook echt te hebben dat je van die opgezwollen lippen heb, zó dik dat je geen normaal woord uit je mond kan krijgen. Ik weet niet eens of dat ook echt mogelijk is. Walgelijk!

Ik geloof dat ik voorlopig maar uit het ziekenhuis of welke poli dan ook blijf. Voor mijn eigen gezondheid, zekerheid en veiligheid. Dat over het vergeten van alles, dat kan ik wel verklaren. Ik heb in de Margriet een heel stuk zitten lezen over Alzheimer. Vooral dan de stukken over de ervaring van familie van een Alzheimer patient, de ontkenning van de patient etc, erg boeiend. Maar ook erg triest.

En die pijn, heb ik ook echt. Heb erge last van mijn knie, wat door trekt naar mijn kuit en dij. Ook snachts heb ik hier last van, zou er erg graag vanaf willen,… Weet alleen niet hoe, maar niet op deze manier!

Nou, het is weer avond, nu ik dit schrijf. Ik duik zo weer mijn bedje in, in de hoop op een ‘rustige’ nacht. Weltrusten!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s