Poes is niet meer…

 Helaas hebben we afscheid moeten nemen van onze poes. Bij de dierenarts heette ze ‘Winnie de poes’ afgeleid (en zeer creatief van mijn man) van Winnie the Poeh. Maar hier in huis noemde we haar altijd gewoon ‘poes’, hier luisterde ze ook altijd naar.

Poes was al een tijd niet meer de oude. Ze was al langer dement, hierbij kreeg ze ook nog een ziekte. We hebben het niet laten onderzoeken, want ik wilde het leven van onze demente poes niet alleen maar verlengen, dus wat het precies geweest is weten we niet.

Veel mensen vragen dan hoe ik weet of ‘ie dement was. Haar gedrag veranderde. Eerst was het alleen het gemauw/gejammer in de nacht onder het raam. Ook een bekertje water hielp dan niet meer. Dit gemauw verschoof van-liever-lee naar overdag, te pas en te onpas brulde ze. Het was echt een innerlijke brul, niet te beschrijven. Ook al stond de deur open…riep ik haar, dan keek ze heel verward op van, o  ben ik hier? De buren waren het op een gegeven moment wel gewend, toch vond ik het wel vervelend dat ze dit deed, maar ik kon er ook niets aan doen.

Zo sprak ik van de zomer onze achterburen. Die vroegen zich af van wie die poes toch was die zo zielig mauwde…uhhh, dat is die van ons! Sorry ik kan er niets aan doen. Ik heb het ze uitgelegd en ze begrepen het. Maar toch je schaam je ook wel een beetje.

Uiteindelijk was ze vel over been. Klom nog wel, al was het niet te hoog, maar naar beneden springen werd wat moeilijker, ze zakte dan vaak door zijn poten. Ik heb haar een paar keer van de schutting geplukt, zodat ze niet hoefde te springen, dan keek ze ook echt hulpbehoevend.

Vorige week heb ik haar laten inslapen, ik vond dat het ‘genoeg’ was voor haar. Ze hield zichzelf niet meer schoon, haar vacht vervilte, verloor enorme plukken haar, poepte op het terras, zakte door haar poten, likte haar bekkie niet af na het drinken, trok haar nagels niet meer in. Toch kon ik alles bij haar doen en gaf ze niet aan dat ze pijn had, maar het kon niet anders dat ze pijn moeten hebben gehad. Het is een moeilijke beslissing wat een hele lange weg heeft gehad. Je wilt niet zonder haar, maar uiteindelijk weet je ook wel dat het beter is voor haar.

De kinderen zijn er enorm verdrietig om, wat mij ook echt verdrietig maakt. Toch wisten ze al vanaf de lente/zomer dat dit moment ging komen. Maar dat maakt het ook echt niet makkelijker de poes te moeten missen. Vooral bij de dagelijkse dingen mis je haar. Als ik benden kom deed ik altijd de schuifdeur open, dan kwam ze binnen en zei ik goedemorgen tegen haar. Nu doe ik nog steeds wel de deur open, voor de frisse lucht, maar er scharrelt niemand meer om mij heen. Als ik naar bed ging, ging de poes naar buiten het was een ritueel. Want de poes wilde niet, vond veel lekkerder om binnen te blijven. De laatste tijd moest ik haar nageltjes ook los maken uit haar mandje anders kwam ze er gewoonweg niet uit. Nu is de deur al op slot, heb ik geen poes om welterusten te zeggen en tot morgen…

Mijn jongste zei van de week ook, ‘Ik mis poes, want nu loopt ze niet in de weg.’ En dat is zo. De dingen waar je je soms aan ergerde, maar die er gewoon waren, mis je nu. Het is stil in huis. Nu ik achter de computer zit, zou ze naast me hebben gezeten op de stoel, om gewoon dichtbij te zijn en af en toe een aai over haar bol. De laatste tijd tilde ik haar op om op de stoel te zetten, heerlijk vond ze dat.

Het was sowieso een hele lieve kat. Toen de kinderen nog klein waren, kwam ze dikwijls kijken of het goed ging als er iemand lag te huilen. Ze wilde dan graag troosten. Nog voor onze kinderen er waren had ik eens een nichtje te logeren van een half jaartje oud ongeveer. Ze had heerlijk op de grond liggen spelen, de poes even snuffelen natuurlijk, wat ligt er nu voor schepsel op de grond? Het was bedtijd en ik legde het nichtje in het camping-bedje boven op het kleine kamertje, lekker rustig. De poes was haar echt kwijt, ze zocht overal in alle hoekjes van de woonkamer. Tenslotte heb ik haar opgepakt en meegenomen naar boven, ik heb haar laten zien waar ze lag te slapen en toen werd ze rustig. Zo bijzonder! Zo zijn er nog wel wat lieve dingen te noemen, zo heeft ze nog nooit iemand van ons pijn gedaan, uitgehaald of gebeten. Konden we het eten altijd laten staan op het aanrecht of tafel, want ze pakte nooit iets. We zeiden altijd voor de grap dat we een vegetariër als kat hadden, want zelfs een plakje worst at ze niet. Kaas en rauwe ei wel, dat vond ze erg lekker en yoghurt, het liefst als wij klaar waren met het toetje. Het zijn mooie herinneringen aan poes.

Balen, maar het is niet anders. En er komt heus wel weer een nieuwe poes, een andere in een ander kleurtje, maar niet direct…al zou ik wel willen.

Poes was 14 jaar oud, een schat van een beest! De vraag is wat voor een exemplaar we er voor terug krijgen over een tijdje…kan nooit zo lieverd zijn als deze!

Wat missen we haar en wat zal het lang duren voor het verdriet een beetje weg ebt…

 

Advertenties

2 gedachtes over “Poes is niet meer…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s