De achtbaan in

Al een tijd niet meer geschreven op mijn blog en met reden. Altijd is er wel een reden natuurlijk, hoor ik je denken. Dat is ook zo, ik kan er 101 bedenken zoals; te druk met de kinderen, loopt niet lekker met de kinderen, onder het mes geweest, man twee studies en een andere baan, nieuw ritme zien te vinden… En alles is ook waar, dat is het ergste. Natuurlijk gebeuren er ,gelukkig, tussen door ook nog een hoop leuke goede dingen, maar gek genoeg blijven de minder leuke dingen je beter bij.

Maar nu moet ik mijn ei kwijt over een niet zo’n leuk ding. De dag na mijn zoon zijn 8ste verjaardag begin februari kregen we het slechte nieuws te horen dat mijn moeder huidkanker heeft. Het kan niet operatief verwijdert worden, omdat het bij haar oor zit en hier heel veel zenuwen lopen die met je gezicht te maken hebben. Beschadigen ze iets dan kan het zijn dat ze haar mond hoek niet meer dicht kan doen, dat het hangt. Of iets in verbinding met je ooglid bijvoorbeeld iets fout gaat. Dat risico nemen ze niet, gelukkig.

Het weekend erna vierden we zijn verjaardag voor familie en vrienden, maar konden we er nog niet over praten. Dit wilde ze nog even uitstellen omdat ze de dinsdag erna te horen zou krijgen wat het behandelplan zou zijn. Mijn beste vriendin had ik het natuurlijk wel verteld, ik kon het niet helemaal voor mij houden. Op het moment dat je het hoort, gaan alle ergste scenario’s door je hoofd en moet je er met iemand buiten je gezin er over hebben. En dan vrolijk weer de verjaardag vieren zoals altijd, alsof er niets aan de hand is…

De dagen erna, met toestemming, de familie verteld over mijn moeder en wat het plan was etc. De eerste telefoontjes gingen nog wel. Maar op een gegeven moment toch maar de telefoon aan mijn man gegeven, maak jij het gesprek maar af, ik kan het niet meer. Ik ben altijd al een ‘drama queen’ geweest. Al bij een reclame kan ik tranen krijgen, dus laat staan bij dit geval.

Mijn moeder is nu ondertussen bezig met bestralingen. Vanaf 8 maart is ze begonnen, ze krijgt er in totaal 35, vijf dagen achter elkaar 6 bestralingen per week. Dus 1 dag heeft ze twee keer een bestraling. Tot nu toe gaat het redelijk goed. Afgelopen vrijdag gaf ze aan dat ze nu een droge mond begint te krijgen, dus slikken gaat wat lastiger. De aftakeling is begonnen, zo zeg ik het, ik bedoel het niet negatief. De bestraling tast haar slijmklieren aan en dit zal ook blijvend zijn. Net als dat haar haar zal uitvallen op de plek waar ze bestraald wordt, dit is ook blijvend. Gisteren middag kreeg ik het appje, dat dat nu het geval was, haar haar viel uit, maar ze kon er nog ander haar voor ‘hangen’. Ik vroeg ‘schrok je niet?’ Nee, reageerde ze, ik wist dat het ging gebeuren en dus schrok ik niet. Ik zelf vind het wel een ding…

Ik heb met alles moeite moet ik toegeven. Ik vind het zwaar dat ik haar niet veel kan bij staan en ik weet dat ze zich dapper houdt. Ze is emotioneel net als ik, dus ik vind het wel dapper. Ze verteld alles open en eerlijk en soms komen de tranen. Dat mag, graag zelfs anders zou er nog iets niet in orde zijn met haar.

Steeds meer mensen weten het in mijn omgeving. Maar elke keer dat ik het voor het eerst vertel aan iemand omdat zij het nog niet weten, heb ik er moeite mee. Ik moet mijn best doen om niet vol te schieten. Elke keer wordt het ‘echter’ alsof mijn luchtbel op knappen staat. Ik vind het ook eng dat iedereen het weet, dat maakt mij kwetsbaarder op een of andere manier. Met sommige mensen heb ik er ook geen zin in, dat ze het weten omdat ik er dan met hun over moet hebben waar ik geen zin in heb. Maar ik kan het ook niet blijven verzwijgen…een dilemma waar vanzelf weer een einde aan komt. Een vriendin noemde het een achtbaan waar je in terecht komt. En zo voelt dat ook en ik heb nooit gehouden van achtbanen!

Als ik aan het werk ben gaat het prima. Thuis heb ik af en toe echt een dag dan moet niemand vragen hoe het gaat, want dan breek ik. Andere dagen gaan prima, dan geef ik gewoon het geijkte antwoord, zeker aan iemand waar ik geen zin in heb het te verklaren waarom het niet goed gaat. Ik heb zo mijn ups en downs, moet voor mijn moeder nog erger zijn. Ik ga er vanuit dat mijn vader het zelfde ondergaat, alleen is hij een man en zal dit nooit laten zien. De rots in de branding.

Voorheen belde mijn moeder en ik elkaar altijd elke woensdag, gewoon over koetjes en kalfjes. Deze frequentie is nu omhoog geschroefd naar een paar keer per week. Gewoon omdat ik er wil zijn voor haar, een luisterend oor. Ik hoop dat de behandeling goed uitpakt, maar dat is logisch dat ik dat hoop. Ik wil haar gewoon nog niet kwijt…

Advertenties

Snelle contacten

Ik las afgelopen weekend een verhaal over contact maken met vreemden. Mensen die je niet kent, gewoon op straat, die je bij toeval tegen komt of die je alleen wel eens ziet. Het ging erom dat je een dag bijzonder kunt maken door alleen al gewoon gedag te zeggen of even te helpen in de supermarkt bij iemand waarbij iets niet lukt.

Dat zette mij aan het denken. Doe ik dat? Ja. Maar hoe vaak doe ik dat? Doen anderen dat ook bij mij? Ja. En hoe vind ik dat? Werkt het echt zo?

Het zetten me echt aan het denken. Realiseer dat het wel degelijk je dag beter maakt.

Op donderdag werk ik buitenshuis in een winkel in Delft. Elke donderdag ochtend als een van de eerste klanten komt er een mevrouw. Ze is doof stom. We praten met ‘handen en voeten’ en vooral als ze mij aankijkt, want anders gaat het helemaal langs haar heen. Soms begrijpen we elkaar niet en dan blijven we het proberen tot we elkaar begrijpen. Ze is een lieve vrouw van rond de 60 denk ik. Elke donderdag komt ze met de tram vanuit Scheveningen naar Delft, om bij ons het een en ander te kopen en voor de markt die er dan is. Met kerst kreeg ik een kerstster en een doosje truffels en een kerstkaartje. Afgelopen donderdag kreeg ik een handje vol paaseieren, die ze net op de markt gekocht had. Zo lief! Zo snel als dat ze gekomen is, is ze ook weer verdwenen, maar komt altijd. Als ze een keer er niet is, meestal vanwege het weer, dan vraag ik me af of het wel goed gaat met haar.

Het zijn snelle contacten, maar wel heel belangrijke.

Afgelopen zaterdag was ik in de stad met mijn twee kids, kleding kopen, wat een feest. We waren op de fiets gegaan en hadden ze aan elkaar gezet, tegen diefstal, op een centraal punt. Na een paar winkels passeerden we onze fietsen en zagen dat ze omgevallen waren, alle drie. Omdat we nog niet weg gingen, liet ik ze maar liggen, anders zouden ze weer vallen, het had geen zin. Nadat we klaar waren met shoppen, moesten ze toch overeind gezet worden. De bovenste was die van mij , dus die moest eerst. Ik doe mij best, maar het lukte niet, want mij trapper stak door de spaken van de fiets van mijn zoon. En mijn lieve kinderen deden natuurlijk niets…hielpen niet even, keken niet eens!

Gelukkig kwam er spontaan een man mij helpen. Die dacht waarschijnlijk, die vrouw heeft een probleem en die fiets zal wel te zwaar zijn…(weet ik veel wat hij dacht, een vrouw onvriendelijke gedachte komt er dan in mij op, het lukt haar nooit, ze is niet sterk genoeg…je kent ze wel) Maar wat was ik blij met zijn hulp! Samen hebben we mijn fiets omhoog geholpen, (nadat ik hem eerst had uitgelegd dat mijn trapper….want hij trok natuurlijk gewoon, maar ik was bang dat mijn trapper dat kapot zou gaan. En dan was ik echt niet blij geweest met deze man!) daarna heeft hij ook de fietsen van mijn kids omhoog geholpen.

En daarna was ‘ie weg. Bij elke fiets heb ik hem natuurlijk bedankt, wat waarschijnlijk heel stom klonk, maar ik was wel zo beleefd om dat te doen. Dat hoort ook bij de opvoeding, maar ik had het ook gedaan als mijn kinderen er niet bij waren geweest. Het maakte wel mijn dag een beetje beter, dat die man mij hielp.

Dus ja, ik denk wel degelijk dat, ook al is het maar klein, je iets kunt doen voor een ander en dan zijn of haar dag een beetje beter maakt.

Bij de supermarkt bij ons, staat er altijd een man met de straatkrant en de metro. Hij staat heel bescheiden aan de kant, zeurt nooit en klaagt nooit, zegt altijd gedag, maar is niet lastig of opdringerig. Met kerst heb ik hem een pakje kerst-chocolaadjes gegeven. Omdat ik dat wilde, ik wilde iets doen voor deze man die er dag in dag uit staat. Ik hoef zijn krantjes niet, maar ik dacht ik geef hem iets extra’s voor de kerst. Hij was blij.

Als ik hem nu tegen kom (een paar keer in de week) kijkt hij niet anders dan anders, lijkt hij mij niet te herkennen. Maar dat geeft niet, ik had toen een goed gevoel en dat voelde goed!

Dagje overslaan…

Vandaag is zo’n dag, die ik liever oversla…

Het begon vanmorgen al, slecht geslapen, verkeerd geslapen. Verkeerd geslapen? Ik hoor het je vragen. Ja, ik slaap soms ‘verkeerd’ dat betekend te veel op mijn buik. Dat is niet goed voor mijn nek. Ik lig dan gedraaid met mijn hoofd en dus is mijn nek ook gedraaid. De dag erna heb ik steevast een pijnlijke nek tegen het stijve aan én hoofdpijn. Wordt ook sterk afgeraden door mijn chiropractor. Maar best lastig voor een echte buikslaper…

Dus slecht geslapen, moe mijn bed uit. Kinderen die niet mee werken of luisteren, ja die heb ik ook. Mijn dochter zit nu in een periode dat er om alles, maar echt alles gehuild wordt. Ze is net 9 moet je weten. Die leeftijd hadden we dacht ik gehad, waar om de haverklap gehuild wordt…Maar nee, ik zit er momenteel middenin. Dat werkt dus niet zo goed op het humeur.

Wanneer alles naar school is, doe ik boodschappen, ik heb een recept dat ik vandaag wil uitproberen; en cheesecake met chocolade en amerene kersen. Dat laatste is het volgende euvel, die kersen, niet te krijgen bij appie en ook niet bij Gall & Gall. Thuis maar googelen, Jumbo moet het hebben. Moet ik de kou weer in, met volle tegenzin ga ik dan maar op de fiets de stad in. Op dit moment (een uur na thuiskomst) is het 1,3 graden buiten. Om je even het idee te geven waarom ik geen zin had. Op naar de Jumbo, geen kersen. De Xenos ook nog geprobeerd, bij die winkel weet je het nooit, maar nee ook geen kersen. Dan nog naar de Ekoplaza, geen kersen. Bij de bakker, die ze gebruikt in de kerststol, krijg ik te horen dat ze er zelf nog maar heel weinig hebben en dat ze die voor een of andere koek moeten gebruiken. Ze mag ze niet aan mij verkopen, had ik voor de kerst moeten zijn, dan hadden ze er nog genoeg gehad. Wat nu? O, die turkse winkel kan ik nog proberen, nee ook niet…Die kersen zijn italiaans, misschien bij de Italiaanse delicatesse de andere kant op in deze straat. Ik loop de winkel in en dáár staan ze! Yes! Ik heb ze, ze zijn net zo duur als goud, maar ik heb ze! Ik reken af en ga weer naar huis, verkleumd en hongerig want het is ondertussen 12:00 uur geweest.

Ik heb alles in huis, ik kan beginnen. Terwijl ik mijn broodje eet staat de bodem in de oven. Een bodem van koek en witte chocolade, waar ik mijn vraagtekens bij heb, want het mengde niet echt goed. Maar goed, wie weet zit ik er naast. (Ik gebruik bij een andere cheesecake altijd een andere mix.) Deze moet eerst 15 minuten in de oven bakken, dan afkoelen en kan ik de rest bereiden. Ik zet voor de zekerheid de bodem met 10 minuten in de oven en eet mijn lunch. Gaat mijn kookwekker, bodem verbrand! Grrrr….kan ik weer opnieuw beginnen.

Ik heb gewoon echt geen zin meer, heb hoofdpijn, ben moe. Ik staak voor vandaag. De ingrediënten blijven nog wel goed tot maandag. Dan doe ik een nieuwe poging, met mijn eigen bodem mix. Dit weekend zit ik tot de nok toe vol, maar maandag heb ik weer tijd en wellicht ook weer frisse moed.

Ik weet niet wat de rest van de dag in petto heeft voor mij, maar ik ben er al klaar mee…kan ik deze dag skippen? Gewoon even er niet zijn, lijkt me heerlijk!

Station Delft

Laatst was ik op het Station van Delft, ik zou daar een vriendin opwachten waar ik mee had afgesproken. Maar ik was aan de vroege kant en ben gaan zitten op een van de grote stenen aan de zijde van het bussenplein. Daar zittende had ik zicht op het oude stations gebouw. Een heel oud bouwwerk, maar wel echt heel erg mooi. Zonde dat het niet meer dienst doet als station. Nu staat het leeg, te wachten op een bedrijf dat zich daar in gaat vestigen.

Ik vraag mij dan weer af, wat voor een soort bedrijf kan die ruimte nu benutten. Het is een heel hokkerig gebouw met ook nog veel trapjes op en af, niet erg efficiënt. En ik heb het vermoedde dat het ook nog een monumentaal gebouw is, dus dat er weinig tot niets aan verspijkerd mag worden.

Dan het nieuwe stations gebouw, wat een contrast! Zo oud en sfeer ademend gebouw was het een en zo steriel is het nieuwe nu. Met een soort Delfts blauw op het plafond, wat ik trouwens nog steeds niet bewonderd heb, en een enorme entree hal. Niet handig ingedeeld als je het mij vraagt. Ik moest een tijdje terug zelf met de tram en had een nieuwe ov chip-kaart nodig. Ver weg in het hoekje van de hal, een uiterst plekje kon er niet gevonden worden denk ik, stonden de automaten. Ik voelde mij daar niet echt heel veilig, kan ik je vertellen. Juist omdat het zo ver weg van de bewoonde wereld was.

wp_20161009_12_04_27_pro wp_20161009_12_04_37_pro

Eerlijk gezegd vind ik het nieuwe gewoon echt niet mooi, geef mij het oude maar! Als je dat zo bedenkt en eens goed om je heen kijkt, zeker in Delft, kom je nog zoveel mooie oude pandjes tegen! Tja, zo zit je je dat even te bedenken op het moment dat je heerlijk in het zonnetje zit te wachten…

Verwarrend

Mijn man en ik zijn op vakantie op een camping. Ik fiets de camping op en passeer allemaal kraampjes. De een heeft lekkernijen de ander wijn en weer een ander toeristische snuisterijen. Het is er gezellig en het ziet er goed uit. Mensen  staan bij kraampjes wat te drinken en wat te eten, het heeft een gezellig sfeer als ik er langs kom. Ik neem mij voor straks samen met mijn man er even langs te gaan om te kijken voor al dat lekkers. Ik fiets verder en ga links een helling op richting ons verblijf, hierbij kom ik mijn man tegen die juist lopend naar beneden gaat. Ik zwaai naar hem en fiets door, ik zie hem straks weer. Ik fiets verder de helling op en opeens herken ik het niet meer. Het is er verlaten en het lijkt niets op wat het zou moeten zijn. Ik kijk achterom of ik mijn man nog ergens zie, maar die lijkt er niet geweest te zijn. Ik raak in de war, ik moest toch hierheen? Ik besluit om te keren en een stukje terug te gaan, misschien was er een andere afslag die ik moest hebben? Bij de splitsing ga ik naar links, daar waar ik vandaan kwam. Alles is anders dan wat het was, geen kraampjes, geen gezelligheid, geen camping, maar een gewone weg zonder andere zijwegen. Op de kruising sta ik stil, kijk om mij heen, heb geen enkel idee waar ik ben en waar ik naar toe moet. Zal ik ooit mijn man nog terug zien?

Eenmaal wakker ben ik bezweet van paniek. Ik weet dat het een droom is, maar vind het vreselijk. Waar het mee te maken heeft weet ik niet, geen idee. Het lijkt me vreselijk het in het echt zo mee te maken, alsof je een ander leven leeft en ineens wakker wordt. Dat er geen kinderen in voor kwamen zie ik als een geruststelling, dan hoef ik daar niet over door te piekeren, die waren er blijkbaar nog niet. In sommige dromen heb ik maar 1 kind ipv 2, dat kan soms ook gerustellend zijn, zeker in onrustige / verwarrende dromen. Toch is dit ook weer een droom wat mij niet echt los laat, ik blijf er maar over nadenken….

Chocoholic naar….

 

download (2) Oef,… een nieuwe uitdaging. Ik als ras echte chocolade freak, (chocoholic) ga nu de uitdaging aan om géén chocolade te eten voor onbepaalde tijd. Waarom?

Dat zal ik je uitleggen. Op een fotootje zie je het niet , maar in real-life zit ik altijd onder de pukkels. Ik heb nog altijd het idee dat ik in de pubertijd zit, terwijl ik nu toch echt ruim in de dertig zit. Heeft niets met hormonen te maken want ik heb de prikpil, en ben dus nooit ongesteld, nee kunnen we dus niet de schuld geven. Ik eet best gezond, veel fruit, veel groente, elke dag chocolade, maar niet té veel en eet afwisselend. Maar die pukkels… ik ben ze zo zat!

Afgelopen woensdag zaten er bij mij thuis een aantal dames creatief te doen en met een stuk Brownie-Vanille Cheesecake bij de thee. Waarop een van de dames zei dat ze al drie jaar geen chocolade at omdat ze er zoveel pukkels van kreeg en hoofdpijn. Dus de bodem van de taart at ze niet, omdat daar behoorlijk wat chocolade in zat. Dat heeft me aan het denken gezet, het liet mij eigenlijk niet los, want ze heeft nu een super mooie huid, dat wil ik ook!

Ik heb er een nachtje over geslapen de dag erna nog eens een chocolade muffin genoten en toen besloot ik; geen chocolade voor mij. Het is klaar, ik moét het proberen! Het zal nog eens moeilijk worden de verleiding te weerstaan. Hoelang ik het ga doen, weet ik nog niet, vandaar voor onbepaalde tijd. In ieder geval lang genoeg om het een kans te geven de pukkels te doen verwijderen/verdwijnen. Dat betekent wel langer dan twee weken, want ik denk dat het lang duurt voor al de gifstoffen, om het zo maar te noemen, uit mijn lijf zijn.

O, ik hoop zo dat ik dit niet voor niets doe! En wie weet heb ik ook eindelijk iets minder hoofdpijn, je weet maar nooit!

Hoe zit dat eigenlijk met witte chocolade? Dat is toch geen chocolade?

download (1) images (5)

Treinspoor Delft

WP_20150602_10_24_08_ProZe zijn al tijden bezig met het nieuwe spoor in Delft. De trein rijdt ondertussen al 1 of 2 maanden onder de grond door. En nu is de afbraak begonnen. De afbraak van het ‘oude’. Wat zo typerend was voor Delft is er straks niet meer. Gek.

Ik wilde gisteren met de tram van Delft naar Den Haag. Kon ook met de trein, maar ik vind het ook wel leuk om wat langzamer door de stad etc. te rijden, zodat ik lekker om mij heen kan kijken. Langzaam ging het op bepaalde stukken in Den Haag zeker, want ook hier zijn ze aan de rails bezig, tramrails deze keer.

Maar voor ik in de tram zat zag ik dit (foto boven én onder). Ik moest gewoon even stil staan en het in mij opnemen, vind het ook wel jammer dat het nu verloren gaat. Mooi was het zeker niet, maar het hoorde bij Delft. Een trein-lint door de stad van Rotterdam naar Den Haag. Ik heb deze foto’s gemaakt, waar ze zo hard aan het werk zijn om al dat beton weg te krijgen, om het te kunnen delen. En terwijl ik daar stond, stopten er een stel en stonden dat ook zo eens te bekijken en namen ook een foto. Ik maakte de opmerking, ‘Toch een gedenkwaardig moment.’ Waarop de vrouw zei, ‘Die pandjes erachter zag je nooit, maar die zijn ook erg mooi!’ Er komt ook wel wat moois voor terug, nieuwbouw, maar of het er bij gaat passen weet ik nog niet. Dat zal ik u over een jaar of vijf of tien vertellen.

Gek genoeg zitten er zelfs voor mij, een niet Delftenaar, herinneringen aan dat spoor. Vroeger al met de MAVO fietsen we er onderdoor, weet ik nog. Wat een pokken-eind fietsen was dat vanuit het Westland! Ook reed ik er 3 jaar lang langs met het trammetje om op school te komen. (nu Mondriaan toen Reynelveldt College) Later parkeerden we de auto’s onder het spoor als we gingen stappen in Delft bij ‘Underground’ en ‘Speakers’. Goh, ik wordt echt ouder,…

Ouder en sentimenteler, vind het toch jammer dat dat lange stuk beton weg moet…

WP_20150602_10_23_58_Pro